سنگفرش خاطره

امروز از آن روزهاست...از همان روزهایی که آدم فکر میکنداگر قلم بردارد و بنویسدمیتواند به اندازهٔ تمام غزلهای حافظانهٔدنیاعاشقانه بگویدمیتواند هزاران سطر بی وقفه وبی خستگیآنقدر ادامه بدهدتا ا...

................ من باید کوچ می کردم از شهر سنگی خاطراتم از سرزمین کوچک ساختگی ام از دنیای خیال پردازیهای کودکانه ام... اما نمی توانستم و راه رها شدن را نمی دانستم پس.... ماندمو تو را کوچاندم و به گمان واهی رهایی چشم به راه اتفاقی که نیفتاد ماندم .... و امروز تو برگشته ای نمی دانم چگونه و از کدام راه نمی دانم کی، و چرا! حتی نمی دانم باید شاد باشم ازین بازگشت یا غمگین فقط می دانم که تو برگشته ای با همان حال و هوایی که داشتی با همان صمیمیت و صفایی که بود و بغض و لبخندی که بر جانم می نشاندی اما من... من همانی که بودم نیستم عوض شده ام آنقدر که شاید دیگر نشناسی ام!...

گاهي وقتها بعضي آدمها جوري مهربان اند جوري مهرباني كرده اند جاهايي با تو بوده اندجاهايي دست دلت را گرفته اند خاطراتي برايت آفريده اندلبخندهايي بر لبت نشانده انداميدهايي به تو داده اند آرزوهايي در قلبت ساخته اند... كه هر قدر هم قدر ناشناس باشيهر قدر خودخواه باشي هر قدر بي معرفت و بي وفا باشييا اصلا بي وفايي ديده باشي...نمي شود بي خيالشان شوي نمي تواني فراموششان كني!...