عنوان ندارد

مهم نیست که اینجا یک نویسنده داشته باشد و فقط یک مخاطب، یک نفر بنویسد و خودش بخواند و خودش بخواند و فقط خودش بخواند، مهم نیست که چند ماه یک بار به روز نشود و به روز شدنش هم به زور باشد؛ مهم این است که هست و سالهاست که برقرار مانده است. سالهاست که صفحات سپیدش با مهربانی پذیرای خاطرات سیاهوسفید و رنگین دو نفراست؛ دو نفر که یکی گفته بود همیشه میمانم و نماند، و دیگری که میگفت میروم و نرفت.

اینجا عرصهٔ بروز تضادهای روح من است. تضادهایی که هیچ جا و هیچ وقت این همه مجال ظهور نیافتهاند. اینجا به روح من آموخت که چطور قهرمانانه نرمش کند، مقاومت کند، مهر بورزد و از هیجان بلرزد؛ پرواز کند و بدود، گاهی تند و گاهی خسته برود، بترسد و برگردد و در آخر، مسیری را بیابد که جز به آهستگی و پیوستگی نتواند در آن گام بردارد.

و امید...امید به «رسیدن»، نهالی است که در باغچهٔ کوچک این خانه روییده و قد میکشد و شکوفه میدهد و به بار مینشیند. رسیدن به نهایت مسیری بیانتها که هنوز از میان نامهای متعددش نمیتوانم نامی دلخواه برایش برگزینم؛ هرچند، نام مهم نیست وقتی چیزی به کام باشد، اما من میدانم روزی، نامی نو و زیبا برای آن خواهم ساخت و در همهٔ فرهنگستانهای دنیا، به نام خودم ثبت خواهم کرد.