صبر کن!

روزهایی که قرار بود بیاید و بگذرد فرارسید. همان روزهایی که به خودت وعده داده بودی شاید دیر بیاید اما می آید و تو تحملش خواهی کرد. الان دو روز و نوزده ساعت و شانزده دقیقه و چهار ثانیه است که به این کوچهٔ محبوب ومهآلود سر نزده ای و هنوز زندهای!

نترس! این حس دلتنگی و تنگنفسی، طبیعی است. تو سالهاست که هوای کافی برای زنده ماندن روحت را به لطف طبیعت سبز اینجا در ریههایت ذخیره کرده ای. تو سالهاست که با سنگ و خاطره زندگی می کنی. نگران نباش! ترک این عادت چندین ساله، ممکن است قرنها روحت را بیازارد؛ صبر کن! ابدیت که نیست، هر زمانی انتهایی دارد. زمان این دلتنگیها هم تا ابد نیست... لابد!